วันนี้ฉันรู้สึกว่าความกระตือรือร้นในการเขียนบันทึกลงบล็อกของฉันมันเริ่มกร่อยๆไปนั่นอาจเป็นเพราะ มันเป็นหนึ่งในนิสัยของฉันที่ทุ่มเททำอะไรได้ไม่นาน บางครั้งฉันอาจจะเริ่ิมอยากพักผ่อนจริงๆ
ลองมาเล่าย้อนดูชีวิตของฉันจากปัจจุบันกลับไปหาวัยเด็กดูนะ
ตอนนี้ฉันทำงานที่ โรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เป็นโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นของประเทศ ฉันได้ทำงานตรงสายกับที่ฉันจบมา ฉันเป็นแพทย์ทางเลือก ถ้าให้เริ่มเล่าชีวิตการทำงานของฉันนะ มันคงได้คำตอบที่แบบว่าฉันรู้สึกเฉยกับงานมาก มันเหมือนขาดแรงบันดาลใจและแรงขับเคลื่อนในการทำงานยังไงก็ไม่รู้ ฉันไม่ได้ชอบในสิ่งที่ฉันเป็นตั้งแต่ฉันเลือกมาเรียน ความภาคภูมิใจของฉันมันคือฉันรักมหาวิทยาลัยที่ฉันจบมา มันเคยเป็นสิ่งที่ฉันชอบตั้งแต่ฉันอยู่ ป.6 ฉันไม่คิดว่าฉันจะเข้ามาเรียนที่นี่ได้ มันดูเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยนักวิชาการ ฉันรู้สึกว่าฉันชอบและอยากมาอยู่และเมื่อฉันได้มาฉันรู้สึกภูมิใจมากที่เป็นส่วนหนึ่งของสถาบันที่ทรงเกียรตินี้ แต่หนึ่งในความผิดพลาดของฉันคือ ฉันรู้สึกว่า มหาวิทยาลัยที่ฉันเลือกมาอยู่มันใช่สำหรับฉัน แต่คณะมันไม่ใช่ บางคนอาจแนะนำให้ฉันปรับมุมมองและทำใจกับสิ่งที่เลือก แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีกับสิ่งที่ฉันทำอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เวลาที่ฉันทำงานได้ดูแลผู้ป่วยที่เค้ามีปัญหามีความทุกข์จริงๆฉันรู้สึกดีมากเวลาที่ฉันได้ช่วยเหลือพวกเขา แต่กับคำว่าทางเลือกบางทีมันก็หนักหนาเกินไป เพราะเหมือนมันไม่ใช่สิ่งที่จำเป็น หลายคนมองว่ามันเป็นการรักษาที่ไม่ได้ทำให้พวกเขาหายขาด ไม่รู้สิฉันอธิบายไม่ถูก หลายๆคนไม่ได้สนใจสุขภาของตัวเองมากพอถึงแม้ว่าตัวเองจะเจ็บป่วยแต่ก็ยังเลือกที่จะทำสิ่งแย่ๆนั้นอยู่หากว่าเขาหรือเธอใส่ใจตัวเองมากขึ้นเค้าก็จะรู้ว่าสิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าหมอที่เค้ามาหาเก่งเท่าไหร่เลยมันอยู่ที่การดูแลตัวเองและความเชื่อมั่นในตัวเค้าเองมากกว่า

Personality

วันนี้เราจะลองรื้อ Memory มาเขียนเป็น Diary กันดูนะ
คือ อยากลองคิดทบทวนเพื่อให้เราได้ให้เวลากับตัวเองมากขึ้น
เราจะได้รู้จักตัวเองมากขึ้น
และบางทีเป้าหมายและทางเดินชีวิตมันอาจจะชัดเจนขึ้น
ต้องขอเน้นย้ำนะว่า มันอาจจะชัดเจนขึ้น
เพราะมันก็ไม่แน่เสมอไป
แต่เราก็ควรจะลองทำมันดู

สิ่งที่ฉันชอบ ตั้งแต่เมื่อฉันยังเป็นเด็กคิดมาจนถึงปัจจุบัน
1.ชอบการเดินเท้า
2.ชอบนอนมองท้องฟ้า
3.ชอบเพ้อฝัน---ฉันยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งที่เคยถูกแม่กับพ่อดุ ฉันคิดว่าฉันไม่ใช่ลูกของท่านทั้งสองแต่ฉันเป็นลูกของนางฟ้าที่ส่งฉันลงมายังโลกมนุษย์เพื่อลงโทษให้ฉันได้อยู่อย่างอยากลำบาก และเรียนรู้ชีวิตผู้อื่น ซึ่งฉันคิดว่าเมื่อไหน่แม่นางฟ้านั้นจะยกโทษให้และรับฉันกลับไปสักที
4.ชอบเลี้ยงหมา---หมาคือ เพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์ ฉันเลี้ยงหมามานับตัวไม่ถ้วน เธอรู้มั้ยเวลาที่ฉันมองตามัน มันสื่ออะไรมากกมาย มันมีความซื่อสัตย์ มันเข้าใจ และฉันรู้ว่ามันรักฉันในแบบที่ฉันเป็น ถึงบางครั้งมันจะสายตาของความหิวมาหาแันบ่อยๆก็ตาม
5.ชอบภาษาอังกฤษ
6.ชอบเที่ยว
7.ชอบดูการ์ตูน
8.ชอบคุยกับเพื่อนสนิท
9.ชอบฟังเพลง
10.ชอบแต่งกลอน
11.ชอบจดบันทึก
12.ชอบและรู้สึกดีเมื่อมีคนรักเรา หมายถึง อาจจะเป็นเพื่อนผู้ชายอ่ะนะ ซึ่งอันนี้มันก็ห่างหายมานานมากแล้วล่ะ ถ้าเล่าเรื่องรักๆใคร่ๆในชีวิตของฉันนะ ฉันว่าฉันรู้สึกรักและหลงมาตั้งแต่ประถมปลายได้เลยล่ะ แค่มองใครสักคนบางทีฉันก็ตกหลุมรัก หรือ ถ้าฉันเวลารู้จักใครสักคนนานๆฉันก็จะรักเค้าได้เหมือนกัน แต่ความรักบางทีก็เหมือนกับ Life style ของการฟังเพลงของฉันนะ คือ ตอนแรกฉันอาจอยากฟังมันเป็นร้อยๆรอบโดยไม่รู้สึกเบื่อ ฉันไม่ได้เข้าใจมัน แต่ดื่มด่ำไปกับท่วงทำนองที่มันเป็น และไม่นานฉันก็จะเบื่อมัน
13.ฉันชอบเดินดูสมุดโน้ต และมุมเครื่องเขียนในห้างสรรพสินค้า ฉันมักจะอยากได้สมุดโน้ตใหม่ๆอยู่เสมอตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก
14.ชอบเก็บสะสมเงิน
15.ชอบเล่นกีฬา
16.ชอบเล่นน้ำ ถึงแม้ว่าฉันจะว่ายน้ไม่เป็น
17.ชอบการท่องเทียวไปในความฝัน
18.ชอบความโบราณ คือ ชอบดูหนังแบบนางทาสในบางที ฉันรู้สึกว่าคนสมัยก่อนนี่เก่งนะ เค้ามีความละเอียดละออและพิถีพิถันกับชีวิต มากกว่าคนในยุคปัจจุบัน อย่างในเรื่องสี่แผ่นดิน กว่าที่ผ้าของเราขะหอมได้ต้องเอาไปอบควันเทียนที่ทำเอง เปรียบเทียบกับสมัยนี้คือเราแค่เทน้ำยาปรับผ้านุ่มลงไปผ้าของเราก็จะหอม ใช่ มันเป็นการประหยัดเวลาเพื่อให้เราได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่เป็นประโยชน์มากขึ้น แต่บางครั้งก็รู้สึกว่ามันขาดเสน่ห์
19.ชอบกิน
20.ชอบดูรายการเกี่ยวกับการทำอาหาร ขนมหวาน
21.ชอบช็อกโกแลต
22.ชอบคุยกับคนแปลกหน้า
23.ชอบพูดกับตัวเอง
24.ชอบมองคนสวยๆ
25.ชอบเที่ยวแนวธรรมชาติ
26.ชอบวิจารณ์
27.ชอบแสดงหรือบอกความรู้สึกของตัวเองไปตรงๆ
28.ชอบทำกิจกรรม
ฉันคิดว่าฉันน่าจะมีสิ่งที่ฉันชอบบมากกว่านี้นะ แต่ว้าตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก ไว้มาเขียนต่อ

สิ่งที่ฉันคิดว่ามันคือข้อเสียของตัวเอง
1.หวาดระแวง
2.ไว้ใจคนยาก อันนี้ฉันคิดว่าฉันพึ่งมาเป็นตอนขึ้น ม.1 ตอนที่ฉันต้องเริ่มเดินทางมาเรียนด้วยตัวเอง มันทำให้ฉันเริ่มแสดงความรู้สึกของตัวเองต่อเพื่อนได้น้อยลง
3.ขี้เกรงใจ
4.คิดช้า คิดนาน
5.ขาดสมาธิจดจ่อ
6.อยู่ในกรอบในระเบียบ

ประมาณนี้วันนี้หัวของฉันเริ่มไม่แล่นล่ะ บางทีฉันคงจะเริ่มง่วงและคงต้องไปนอนเสียที

Who's wrong?

      ชีวิตนี้จะเอายังไงดี???
      เราจะไปทางไหนดี???
      ทำงานหรือเรียนต่อ???
      หรือท่องเที่ยว แต่ไม่มีเงินเก็บมากพอ

      ช่วงนี้เหมือนเจอคำถามกระหน่ำปะเดประดังเข้ามาในชีวิตมากมาย มันไม่ได้ทำให้เราเครียดนะ แต่ว่ามันทำให้เราสับสนว่าเราควรจะเดินไปทางไหนต่อ ไม่รู้ว่ามีคนอื่นๆที่เป็นเหมือนกับฉันบ้างรึป่าว ???

      ทำไมมันถึงเกิดคำถาม???
      ทำไมถึงต้องหาคำตอบ???

      มันก็ยังเงียบอยู่ดี เธอคิดว่าความผิด หรือจุดเริ่มต้นของคำถามมากมายเหล่านี้มันมาจากไหนกันหรอ ไม่ต้องสงสัยเลย ด้วยความเห็นแก่ตัวเราขอวิเคราะห์มาตั้งแต่สังคมที่ย่อยที่สุดของมนุษย์นั่นก็คือ      

ครอบครัว

หลายคนคงสงสัยว่าครอบครัวผิดยังไงนะ คือ อันที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดว่าผิดหรอก แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันเกิดคำถามในวันนี้ต่างหาก ฉันเข้าใจในจุดประสงค์และความปรารถนาดีทั้งหลายที่บุคคลอันเป็นที่รักของฉันมอบให้ และความปราถนาดีของบุคคลเหล่านั้นก็ซาบซึมเข้ามาสู่หัวสมองฉันเรื่อยๆ ด้วยความสูงส่ง ศักดิ์ศรี ของอาชีพนั้นทำให้ฉันฟังมาจนนับครังไม่ถ้วน และความที่ฉันก็เป็นคนเรียนดี และขยันอยู่แล้ว(ซึ่งอันที่จริงก็ทำตามหน้าที่นะ) ก็ทำให้สิ่งเหล่านั้นซึมซับเข้ามาในหัว และในห้วงความรู้สึกตลอดชีวิตฉัน

ฉันยังจำได้ ฉันเคยชื่นชมพ่อของฉันที่ทำงานไฟฟ้า และฉันก็เห็นจุดดีของพ่อ นั่นคือ พ่อสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้เมื่อยามที่บ้านคนอื่นมืดมิด ดูเป็นงานเสี่ยงแต่ก็น่าสนุก

สักพักฉันก็เริ่มเปลี่ยนความคิด เมื่อฉันได้เห็นอาของฉันเองซึ่งทำงานบัญชี คือ ชีวิตก็ดูสนุกดี ในมุมมองที่ฉันมองเค้า

แต่พอฉันเริ่มรู้เรื่องมากขึ้น ความหวังของครอบครัวก็เริ่มซึมซับเข้ามาในหัวฉันมากขึ้นจนมันชัดเจน ทั้งที่ฉันไม่ได้รู้ความชอบหรือความถนัดของตัวฉันเอง แต่มองในมุมบวกสิ่งที่พวกเค้าคิดมันก็ไม่ได้แย่นะ เป็นอาชีพที่ดีมากเลยทีเดียว ในขณะเดียวกันฉันก็รู้ว่าหนทางที่จะไปยืนตรงจุดนั้นก็ยากเช่นกัน

การเรียนของฉันโดดเด่นมาตลอด หมายถึงในระดับโรงเรียนน่ะนะ ฉันไม่เคยเห็นโลกกว้าง ฉันไม่เคยมองคนอื่นที่อยู่นอกระบบที่ฉันรู้จัก เป้าหมายของฉัน คือ การเรียนเพื่อเอาชนะคนอื่นที่อยู่ร่วมห้องเดียวกัน หรือไม่ฉันก็ต้องกาเรียนเพื่อของรางวัลหลังจากที่ฉันสอบเสร็จจากครอบครัว