วันนี้ฉันรู้สึกว่าความกระตือรือร้นในการเขียนบันทึกลงบล็อกของฉันมันเริ่มกร่อยๆไปนั่นอาจเป็นเพราะ มันเป็นหนึ่งในนิสัยของฉันที่ทุ่มเททำอะไรได้ไม่นาน บางครั้งฉันอาจจะเริ่ิมอยากพักผ่อนจริงๆ
ลองมาเล่าย้อนดูชีวิตของฉันจากปัจจุบันกลับไปหาวัยเด็กดูนะ
ตอนนี้ฉันทำงานที่ โรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เป็นโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นของประเทศ ฉันได้ทำงานตรงสายกับที่ฉันจบมา ฉันเป็นแพทย์ทางเลือก ถ้าให้เริ่มเล่าชีวิตการทำงานของฉันนะ มันคงได้คำตอบที่แบบว่าฉันรู้สึกเฉยกับงานมาก มันเหมือนขาดแรงบันดาลใจและแรงขับเคลื่อนในการทำงานยังไงก็ไม่รู้ ฉันไม่ได้ชอบในสิ่งที่ฉันเป็นตั้งแต่ฉันเลือกมาเรียน ความภาคภูมิใจของฉันมันคือฉันรักมหาวิทยาลัยที่ฉันจบมา มันเคยเป็นสิ่งที่ฉันชอบตั้งแต่ฉันอยู่ ป.6 ฉันไม่คิดว่าฉันจะเข้ามาเรียนที่นี่ได้ มันดูเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยนักวิชาการ ฉันรู้สึกว่าฉันชอบและอยากมาอยู่และเมื่อฉันได้มาฉันรู้สึกภูมิใจมากที่เป็นส่วนหนึ่งของสถาบันที่ทรงเกียรตินี้ แต่หนึ่งในความผิดพลาดของฉันคือ ฉันรู้สึกว่า มหาวิทยาลัยที่ฉันเลือกมาอยู่มันใช่สำหรับฉัน แต่คณะมันไม่ใช่ บางคนอาจแนะนำให้ฉันปรับมุมมองและทำใจกับสิ่งที่เลือก แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีกับสิ่งที่ฉันทำอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เวลาที่ฉันทำงานได้ดูแลผู้ป่วยที่เค้ามีปัญหามีความทุกข์จริงๆฉันรู้สึกดีมากเวลาที่ฉันได้ช่วยเหลือพวกเขา แต่กับคำว่าทางเลือกบางทีมันก็หนักหนาเกินไป เพราะเหมือนมันไม่ใช่สิ่งที่จำเป็น หลายคนมองว่ามันเป็นการรักษาที่ไม่ได้ทำให้พวกเขาหายขาด ไม่รู้สิฉันอธิบายไม่ถูก หลายๆคนไม่ได้สนใจสุขภาของตัวเองมากพอถึงแม้ว่าตัวเองจะเจ็บป่วยแต่ก็ยังเลือกที่จะทำสิ่งแย่ๆนั้นอยู่หากว่าเขาหรือเธอใส่ใจตัวเองมากขึ้นเค้าก็จะรู้ว่าสิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าหมอที่เค้ามาหาเก่งเท่าไหร่เลยมันอยู่ที่การดูแลตัวเองและความเชื่อมั่นในตัวเค้าเองมากกว่า