ชีวิตนี้จะเอายังไงดี???
เราจะไปทางไหนดี???
ทำงานหรือเรียนต่อ???
หรือท่องเที่ยว แต่ไม่มีเงินเก็บมากพอ
ช่วงนี้เหมือนเจอคำถามกระหน่ำปะเดประดังเข้ามาในชีวิตมากมาย มันไม่ได้ทำให้เราเครียดนะ แต่ว่ามันทำให้เราสับสนว่าเราควรจะเดินไปทางไหนต่อ ไม่รู้ว่ามีคนอื่นๆที่เป็นเหมือนกับฉันบ้างรึป่าว ???
ทำไมมันถึงเกิดคำถาม???
ทำไมถึงต้องหาคำตอบ???
มันก็ยังเงียบอยู่ดี เธอคิดว่าความผิด หรือจุดเริ่มต้นของคำถามมากมายเหล่านี้มันมาจากไหนกันหรอ ไม่ต้องสงสัยเลย ด้วยความเห็นแก่ตัวเราขอวิเคราะห์มาตั้งแต่สังคมที่ย่อยที่สุดของมนุษย์นั่นก็คือ
ครอบครัว
หลายคนคงสงสัยว่าครอบครัวผิดยังไงนะ คือ อันที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดว่าผิดหรอก แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันเกิดคำถามในวันนี้ต่างหาก ฉันเข้าใจในจุดประสงค์และความปรารถนาดีทั้งหลายที่บุคคลอันเป็นที่รักของฉันมอบให้ และความปราถนาดีของบุคคลเหล่านั้นก็ซาบซึมเข้ามาสู่หัวสมองฉันเรื่อยๆ ด้วยความสูงส่ง ศักดิ์ศรี ของอาชีพนั้นทำให้ฉันฟังมาจนนับครังไม่ถ้วน และความที่ฉันก็เป็นคนเรียนดี และขยันอยู่แล้ว(ซึ่งอันที่จริงก็ทำตามหน้าที่นะ) ก็ทำให้สิ่งเหล่านั้นซึมซับเข้ามาในหัว และในห้วงความรู้สึกตลอดชีวิตฉัน
ฉันยังจำได้ ฉันเคยชื่นชมพ่อของฉันที่ทำงานไฟฟ้า และฉันก็เห็นจุดดีของพ่อ นั่นคือ พ่อสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้เมื่อยามที่บ้านคนอื่นมืดมิด ดูเป็นงานเสี่ยงแต่ก็น่าสนุก
สักพักฉันก็เริ่มเปลี่ยนความคิด เมื่อฉันได้เห็นอาของฉันเองซึ่งทำงานบัญชี คือ ชีวิตก็ดูสนุกดี ในมุมมองที่ฉันมองเค้า
แต่พอฉันเริ่มรู้เรื่องมากขึ้น ความหวังของครอบครัวก็เริ่มซึมซับเข้ามาในหัวฉันมากขึ้นจนมันชัดเจน ทั้งที่ฉันไม่ได้รู้ความชอบหรือความถนัดของตัวฉันเอง แต่มองในมุมบวกสิ่งที่พวกเค้าคิดมันก็ไม่ได้แย่นะ เป็นอาชีพที่ดีมากเลยทีเดียว ในขณะเดียวกันฉันก็รู้ว่าหนทางที่จะไปยืนตรงจุดนั้นก็ยากเช่นกัน
การเรียนของฉันโดดเด่นมาตลอด หมายถึงในระดับโรงเรียนน่ะนะ ฉันไม่เคยเห็นโลกกว้าง ฉันไม่เคยมองคนอื่นที่อยู่นอกระบบที่ฉันรู้จัก เป้าหมายของฉัน คือ การเรียนเพื่อเอาชนะคนอื่นที่อยู่ร่วมห้องเดียวกัน หรือไม่ฉันก็ต้องกาเรียนเพื่อของรางวัลหลังจากที่ฉันสอบเสร็จจากครอบครัว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น